Afge­lo­pen zondag (9 oktober) was de laatste wedstrijd en werd tevens de eind­uit­slag van de compe­ti­tie bepaald. We hadden enorm geluk met het weer én met dertig deel­ne­mers. De wedstrijd werd zeer knap gewon­nen door Wim van de Westerlo (die niet méér moet gaan winnen, want anders kan hij een herver­kie­zing als voor­zit­ter wel verge­ten, haha).Goede tweede met één slag verschil was Leo van Veghel en Ellen Claes­sen met nóg een slag meer verschil als derde. Hierbij moet wél worden aange­te­kend dat Ellen erg veel pech had doordat ze op hole 7 in haar backs­wing gestoord werd door een enorme knal van een jager, wat resul­teerde in 10 slagen op deze hole. In een Stable­ford wedstrijd zou ze hebben gewonnen.

De compe­ti­tie werd ook beslist en het is erg span­nend gewor­den. Ik was in een flight inge­deeld met Fred Berkers en Mari­anne de Kimpe, zijnde de spelers met de meeste kans om te winnen. Fred had een voor­sprong van 8 slagen op mij en Mari­anne moest extreem goed spelen om nog een rol van bete­ke­nis te spelen. Ik kon echter een hele slechte score wegstre­pen en als ik met 18 slagen mijn handi­cap zou spelen en Fred zich niet zou verbe­te­ren, dan zou ik winnen. Na 9 holes en een tripple-bogey op zowel hole 1 als 5 was ik na 9 holes al 12 slagen kwijt. Nu kan ik als gepen­si­o­neerd accoun­tant beter rekenen dan golfen en het was duide­lijk dat ik maar 6 slagen te verlie­zen had op de tweede 9 holes. Na een double-bogey op hole 14 was ik er daarvan al 5 kwijt, maar een birdy op hole 15 gaf weer wat hoop. Fred en Mari­anne speel­den niet heel goed en zouden zich niet meer kunnen verbe­te­ren. Uitein­de­lijk viel op hole 18 de beslis­sing. Met een par zou ik winnen, met en bogey zouden we gaan verlen­gen en met double-bogey zou Fred winnen. Mede door een zeer posi­tieve en spor­tieve opstel­ling van Fred, die mij moti­veerde, maakte ik de par en won dus de competitie.