De zon komt er (geluk­kig) maar deels door en er staat een klein briesje, waar­door de tempe­ra­tuur nog enigs­zins draag­lijk is. Gijs rijdt rond met fris­drank­jes en over­han­digt de dappere wedstrijd­deel­ne­mers ook een heer­lijk gekoeld, nat hand­doekje. Mijn flight­ge­noot Leon Buys speelt een heel goede eerste ronde. In zijn tweede neemt zijn preci­sie in de slagen af, maar neemt zijn tempe­ra­ment daar­en­te­gen toe. Mijn andere flight­ge­noot Wybe van der Mey speelt een stabiele eerste en tweede ronde, ondanks het wennen aan een nieuwe putt-tech­niek die hij recent heeft aangeleerd.

Zelf ben ik tevre­den na mijn eerste ronde met 42 slagen. Ik start mijn tweede ronde goed, maar op hole 11 gaat het mis en moet ik helaas 9 slagen op de score­kaart noteren. Ik tracht de moed niet te verlie­zen en probeer op de volgende holes wat puntjes terug te winnen. En dat lukt! Ondanks de 9 slagen op hole 11, sluit ik deze tweede ronde af met 39 slagen, hetgeen resul­teert in een totaal van 81 slagen. Een evena­ring van het baan­re­cord op 18 holes. Uiter­aard ben ik blij met dit resul­taat, maar een beetje jammer dat het nog mooier had kunnen zijn, als ik die verdomde hole 11 normaal had gespeeld.

De prijsuitreiking

Om het hoofd koel te houden, werkte het koude, natte hand­doekje prima. Mijn flight­ge­noot Wybe deed zijn best om mijn hoofd in figuur­lijke zin koel te houden door mij aan te moedi­gen om mijn concen­tra­tie op die laatste holes niet te verlie­zen. Dank voor die onder­steu­ning Wybe.