Eerste Kerstdag

Even een moment van rust, bezin­ning misschien wel, in deze vierde lock­down. Het helpt me om, in deze donkere dagen, nog meer licht­jes te zien. En licht­jes zijn er overal. Als je maar kijkt.

Zoals vanmor­gen, Eerste Kerst­dag. Ik wandelde met mijn hond een rondje HGC ‘Overbrug’. Het was prach­tig! Enigs­zins nog wat onge­rust vertrok ik aan mijn wande­ling nadat ik de dieren­arts aan de tele­foon had gehad. Mijn excuses, dat ik hem op eerste kerst­dag stoorde, had hij aanvaard. Met schaam­rood op mijn wangen vertelde ik hem dat mijn hond in een onbe­waakt ogen­blik een heer­lijk stuk verse kers­stol van het aanrecht had gepakt. Mijn hond genoot. En die blik… was onbe­taal­baar. De poeder­sui­ker had hij achter­ge­la­ten. Echter, kerst­stol met heer­lijke dikke rozij­nen blijkt voor honden heel scha­de­lijk. De dieren­arts advi­seerde: een flinke wande­ling, lekker wat brokken en hem goed in de gaten te houden. En daar liep ik over het pad, bij de afslag van hole 8, de zwanen in de vijver, een restje sneeuw op de fairway, de zon scheen. Prach­tig licht, heerlijk!

De wande­lin­gen neem ik zeker mee naar 2022. Zoals ook het golfen. Wow wat heb ik genoten afge­lo­pen jaar. Dat lief voor jezelf zijn belang­rijk is, heeft 2020 me geleerd. En dat heb ik in 2021 vooral geoe­fend. En dat oefenen in lief zijn, daar ga ik gewoon mee door!

Wat ik achter laat…

Nou ja…. Wat ga ik probe­ren om achter te laten is een stukje onze­ker­heid. Onze­ker­heid over wat er komen gaat, in deze toch ‘vreemde’ tijd met maat­re­ge­len. Onze­ker­heid over hoe ik met deze maat­re­ge­len dien om te gaan.