Waar­schijn­lijk waren er bij de hockey­club nogal wat seni­or­le­den die op zoek waren naar een activiteit/sport, waarbij het accent meer lag op tech­niek dan op loop­ver­mo­gen. Want in heel korte tijd had de golf­club 250 leden die tegen een vergoe­ding van twee-en-een-halve gulden een rondje mochten lopen. In het begin moesten alle spelers een matje bij zich hebben, zodat zij geen stukken uit het gras zouden slaan. Bestuur­lijk was de golf­club onder­ge­bracht bij het bestuur van Be Fair.

Er werd gespeeld in natuur­ge­bied ‘De Zande­rij’, een uniek natuur­ge­bied in de bossen met veel geac­cen­tu­eerd terrein. Rond het jaar 2000 had de inmid­dels zelf­stan­dige Golf­ver­e­ni­ging Span­ders­bosch twee banen. De Crai­loo­baan met 9 par‑3 holes en de Bosch­baan, een wedstrijd­baan van 9 holes met een NGF B‑status. Het verschil met een 9‑holesbaan met een A‑status zit hem vooral in de totale lengte van de baan. De overige voor­zie­nin­gen zijn vergelijkbaar.

Combinatiebaan

Een reser­ve­ring maken met de caddie­mas­ter gaat makke­lijk: je kunt inte­ke­nen voor 9 holes op zowel de Crai­loo­baan als de Bosch­baan. GolfAl­li­an­tie-spelers die 18 holes willen spelen kunnen dat doen op de combinatiebaan.

Je begint met de Crai­loo­baan: 9 holes waarvan er 4 minder dan 100 en vijf meer dan 100 meter lang zijn. Tussen de holes in moet je hoog­te­ver­schil­len over­brug­gen en veel extra meters maken. Het is een erg uitda­gende baan met smalle fair­ways, die naar links of rechts aflopen en met veel bomen. Met z’n drieën deden we er ander­half uur over. 

Dan de Bosch­baan (de wedstrijd­baan): de kortste hole is 85 meter en de langste 368 meter. Ook weer veel bossen en aflo­pende fair­ways. Een bal op rechts gesla­gen kan zomaar 30 meter links naar beneden rollen. Om gek van te worden. Je loopt die baan met een flight van drie in onge­veer twee uur.

De green van hole 9 eindigt vlak voor het terras van het club­huis. Om die green aan te spelen moet je over een vijver van zo’n 40 meter breed slaan! Je kunt er ook omheen spelen, maar dat scheelt al gauw zo’n 100 meter. 

Als je voordat je begint te spelen de tijd neemt om op het terras koffie te drinken dan krijg je een goed beeld van hoe je die hole wel en niet moet aanspe­len. Mijn stra­te­gie had ik, na verschil­lende bena­de­rin­gen gezien te hebben, snel bepaald. Maar na drie en een half uur te hebben gespeeld bleef van de stra­te­gie niets over­eind, omdat ik binnen een halve minuut twee balle­tjes in de vijver sloeg en dus die laatste hole met een streep beëindigde.