We start­ten op hole 1 die ik verloor doordat mijn derde slag te ver over de green werd gesla­gen, terwijl Steffie haar derde slag perfect op de green speelde. Hole 2 won ik mede doordat zij bij de afslag de bal niet vol raakte en daar­door een extra tussen­slag naar de green nodig had. Concen­tra­tie was bij ons beiden voel­baar. Daar waar ik normaal gespro­ken door de baan met een fairway wood 4 speel, koos ik voor meer zeker­heid door met de ijzeren 6 te spelen. Hole 3 won ik mede door een prima tweede slag dicht bij op de boven­kant green, terwijl Steffie de pech had door haar tweede slag in de bunker te spelen (waar ze overi­gens weer prima uitkwam), maar toch twee extra slagen nodig had om uit te holen. Hole 4 leverde winst voor mij op ondanks een verprutste bal over de green in de biotoop. De lobs en putts van Steffie vanaf de derde bal waren net iets te lang, waar­door haar voor­sprong afnam: 2‑up. Hole 5 was een lange wande­ling door de baan, waarbij mijn tweede bal de baan uitvloog en zij iets te veel slagen nodig had om uit te holen. Daar­door leverde dit een gelijke stand op. Hole 6 was winst voor mij na een misslag van Steffie naar de fairway, waar­door ze een extra slag nodig had om op de green te komen. Bij de start van hole 7 stond het inmid­dels 3‑up voor mij. Kat in het bakkie zou je denken. Niet dus, want Steffie staat erom bekend zich als een pitbull zich vast te bijten in haar tegen­stan­der. We sloegen allebei de ballen af naar de bosschage rechts van de fairway en hadden ook allebei een straf­slag nodig om de weg naar de vlag te vervol­gen. Steffie sloeg de bal vervol­gens prach­tig op de green en met één extra slag in haar voor­deel leverde dit haar een punt op. Hole 8 en dus 2‑up. Ook daar vervolg­den we samen de weg naar de vlag door mooi rond de rand van de green te spelen. Vervol­gens met een tweede slag in de buurt van de vlag waar haar bal net iets verder lag. Aldus koos ik voor een voor­zich­tige putt zodat de bal vijf centi­me­ter voor de hole bleef liggen…… Steffie bleef gefo­cust en putte buiten mijn verwach­ting de bal ín de hole. Bleef er nog 1‑up voor mij over bij de start van hole 9. De span­ning steeg. Mijn afslag landde perfect links op de fairway net voor de bunker. Steffie’s bal landde rechts op de fairway en met een tweede slag speelde zij die mooi voor de toegang naar de green. Mijn tweede slag belandde links in de bossen tegen de hekken, waar­door ik een straf­slag moest nemen. Je begrijpt dat ik deze hole dan ook niet meer kon binnen­hou­den. Kortom, stand all-square.

De wedstrijd­lei­ding gaf ons de opdracht om hole 9 nog een keer te spelen om zo een beslis­sing te force­ren. Je gelooft het of niet, maar zowel Steffie als ik sloegen onze bal tegen de welbe­kende boom midden op de fairway aan. Echter met één verschil: ik had het geluk dat mijn bal terug­kaatste in de goede rich­ting: naar links op de fairway, terwijl Steffie’s bal rechts aan de rand van de bosjes terecht kwam en zij voor een straf­slag koos. Ditmaal was mijn tweede slag op deze hole beter doordat ik voor­zich­ti­ger ben gaan slaan en te kiezen voor een pitching wedge op een afstand van 150 meter. Ondanks Steffie’s gewel­dige mooie tweede tussen­slag kwam zij één slag te kort en werd ik hiermee kampi­oen van de Storage GW 2024. Blijkt toch maar weer dat golfen een prach­tige sport is met mooie ontmoe­tin­gen van mensen waar geluk soms nodig is om tot een wonder­lijke uitslag te komen.

Bedankt orga­ni­sa­tie. Volgende jaar weer!

Sponsoren

• GW Storage
• Engel­bert Obers
• Pete Norman
• Rijn Schel­le­kens
• Bart Spoor­ma­kers
• Frans van den Heuvel