Op zo’n eerste wedstrijd­dag is het even wennen voor alle teams. Het is sowieso altijd erg vroeg in het seizoen. Met de winter­slaap nog maar net uit de ogen gewre­ven, moesten we op De Swin­kel­sche de strijd aangaan tegen de dames van Oude Maas. Helaas wisten we de winst niet naar ons toe te trekken en werd het 6–12.

De tweede wedstrijd­dag mochten we ‘rusten’ en zorgen voor de ontvangst. Het werd een gezel­lige HGC-dag. Dat vonden enkele bezoe­kende teams ook; zij bleven dan ook erg lang nazitten.

De derde wedstrijd­dag gingen we weer strijd­lus­tig de baan in bij The Duke. Onze tegen­speel­sters van Prin­cen­bosch (de uitein­de­lijke kampi­oen in onze poule) hadden de langste en adem en gingen er met een nipte over­win­ning van 10–8 vandoor. Maar ondanks dit verlies, hadden we toch reden om na afloop een feestje te houden. Klaar­tje had name­lijk een mooie hole-in-one gesla­gen op hole 5. Een mooie oorkonde werd haar na afloop door The Duke overhandigd.

De vierde wedstrijd­dag speel­den wij, groten­deels in regen­pak, op Prin­cen­bosch. We zagen de bui al hangen: we moesten de wedstrijd opnemen tegen het sterke team van De Swin­kel­sche. Maar niet alle donkere wolken pakten samen, want wij konden met een mooie over­win­ning van 12–6 huis­waarts keren.

De laatste wedstrijd­dag op Oude Maas werd span­nend, met drie teams in de poule die in aanmer­king kwamen voor even­tu­ele degra­da­tie. Qua partij­pun­ten stonden we wel sterk, maar het kon nog alle kanten op. Voor­spe­len op Oude Maas was er niet van gekomen, dus enkel een digi­tale voorbereiding.

Op de heenweg in de vroege ochtend werd het door Ellen R. gemaakte lied gere­pe­teerd en nog ietsjes aange­past, zodat het op de afslui­tende avond vlek­ke­loos door ons ten gehore gebracht kon worden. Al rijdend waren we tele­fo­nisch met elkaar in verbin­ding en konden we met zessen het lied oefenen. Dit lied bevatte de high­lights van alle speel­da­gen. Leuk bedacht en leuk gebracht !