Voor mij was het niet zo moei­lijk om te bepalen wie ik als golf­vriend zou vragen. Vanaf de aller­eer­ste chemo­k­uur die ik moest onder­gaan kwam Peter van der Wijst, een neef van Laura, me stimu­le­ren om niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar om actief te blijven sporten. Geen gezeur dat je moe bent en dat je lijf ‘ut’ niet doet. Geen ge-ja-maar dat je het nooit 9 holes volhoudt en dat je altijd een toilet bij de hand moet hebben. Je wilde toch altijd sporten? Nou dan! Kom op! Je gaat gewoon met mij mee, ik neem een buggy en jij gaat gewoon naast me zitten en je doet maar wat je wél kunt. Alleen op de green wat putten? Oké. Bij de green wat chippen en dan putten? Oké, je ziet maar, maar je gaat wél mee!

Na de derde chemo had Peter me al zover dat ik een stuk of drie, vier holes hele­maal kon lopen en dat ik steeds minder gebruik hoefde te maken van de bijrij­ders­plaats in de buggy. Al heel vlug had ik de buggy hele­maal niet meer nodig; moe maar voldaan zakte ik daarna dan bij D’n Dimpel op een terras­stoel om weer bij mijn posi­tie­ven te komen. Daar is het niet bij geble­ven: inmid­dels sjouw ik ook 18 holes zónder buggy over onze mooie stads­park­baan en kan ik weer, al is het dan op een wat lager niveau en met een wat hogere handi­cap, weer met ieder­een meedoen!

Peter werd natuur­lijk uitge­no­digd als vriend en zo speel­den we als ‘Team 12’, tezamen met Ben Goos­sens en zijn vriend Frank Smits én met Huub van der Vrande en zijn vriend Willem Molle­mans de 18 holes Texas Scram­ble. Al vlug bleek dat de combi­na­tie van de drie teams een heel erg goede was: de onder­linge sfeer was uitste­kend en we stuwden elkaar op tot het maximum van ons golfpresteren.

De omstandigheden waren prima

De baan lag er mooi bij en het weer werkte ook aardig mee, ofschoon we met ons zessen wel een minuut of vijf met paraplu’s moesten schui­len onder de treur­wilg op hole vier. De onder­linge taak­ver­de­ling binnen de drie teams was al vlug duide­lijk: Frank, Willem en ik zorgden voor de onder­steu­ning en Ben, Huub en Peter waren voor de grote afstan­den en voor de nodige preci­sie in de slagen. Uitein­de­lijk waren Peter en ik de meest geluk­ki­gen. In de eind­uit­slag waren we nipt beter dan Huub en Willem. Met 46 Stable­ford-punten op zowel de front-nine- als de back-nine holes behaal­den we stabiel spelend en elkaar voor­tref­fe­lijk aanvul­lend de eerste plaats.