Het clubkampioenschap Strokeplay van zondag 5 juli 2026 was er een om niet snel te vergeten. Op een paar verdwaalde regendruppels na waren de omstandigheden vrijwel ideaal. We genoten van prachtig golfweer en een baan die er schitterend bij lag.
De strokeplay trofeeën
Bij de dames leek de strijd om de titel na de eerste 18 holes al grotendeels beslist. Ik had een comfortabele voorsprong van maar liefst negen slagen opgebouwd op de nummers twee en drie. Maar golf zou geen golf zijn als het verhaal daar zou eindigen.
In de tweede ronde van 18 holes begon Marianne de Kimpe aan een inhaalrace. Op hole 6 volgde hét absolute hoogtepunt. Haar afslag was perfect: de bal landde op de green, rolde richting de vlag, tikte deze aan en verdween vervolgens rechtstreeks in de cup. Een schitterende hole-in-one! Marianne kon haar ogen nauwelijks geloven. Onderweg naar de green pakte ze voor de zekerheid haar putter uit de tas, maar die kon ongebruikt weer terug.
Marianne de Kimpe (hole-in-one!)
Die ene slag leverde Marianne niet alleen de felicitaties van haar flightgenoten op – en natuurlijk de levenslange eer – maar bracht de wedstrijd ook volledig terug tot leven. Met haar hole-in-one liep ze in één klap vier slagen in op mij. Misschien was ik er zelf ook wel even van onder de indruk, want op dezelfde hole had ik maar liefst vijf slagen nodig. Ook eerder in de ronde ging het niet helemaal volgens plan. Op hole 5 sloeg ik mijn bal achter de green in de waterhindernis. Een onnodige fout die mij uiteindelijk acht slagen kostte en waarvan Marianne optimaal profiteerde. Na de eerste negen holes van de middag was mijn voorsprong geslonken van negen naar nog slechts één slag.
Tijdens de tweede lus van de middagronde wist ik vanaf hole 13 mijn voorsprong stap voor stap weer uit te bouwen. Ik bleef in mijn hoofd herhalen dat ik vooral rustig moest blijven spelen, geen onnodige risico’s moest nemen en daarmee fouten voorkomen. Wachten tot de anderen fouten gaan maken. Dat bleek de juiste aanpak. Op hole 13 sloeg Marianne haar bal in het water en dat was naar mijn idee het moment waarop de definitieve kentering van de wedstrijd daar was. Terwijl Marianne na hole 13 nog enkele kostbare fouten maakte, liep mijn voorsprong langzaam maar zeker weer op. De tweede lus in de middag speelde ik daarbij een stuk beter dan de eerste 9 van die ronde (48). Met 41 slagen was ik best tevreden en werd het voor mijn tegenstanders ook moeilijker om verder op mij in te lopen
Ondertussen speelde ook Mariëlle Konings een ijzersterke tweede ronde. Hole na hole wist zij terrein te winnen, waardoor zij Marianne uiteindelijk nog voorbijging en beslag legde op de tweede plaats.
Op de laatste hole wachtte ons een hele toffe verrassing. Rond het terras van D’n Dimpel had zich veel publiek verzameld om de ontknoping van het kampioenschap te volgen. Onder luid applaus wist ik de laatste hole af te sluiten met een birdie. Ik voelde me heel even een prof! Een mooier einde van een spannende wedstrijddag hadden we ons niet kunnen wensen. Super om te zien hoeveel mensen de moeite hadden genomen om de spelers te komen aanmoedigen.
Alsof de dag met de hole-in-one nog niet genoeg was, bleek dat ik in de ochtend het baanrecord had verbeterd. Het oude record van 80 slagen werd aangescherpt naar 78 slagen (41 slagen op de eerste 9 holes en 37 slagen op de tweede 9).
Strokeplay Heren winnaar: Bram Verstappen
Strokeplay Dames winnaar: Nicole Hendriks
Een geslaagd clubkampioenschap organiseer je natuurlijk niet alleen. Daarom nog een groot woord van dank voor de wedstrijdleiding voor de organisatie van deze mooie dag, het team van D’n Dimpel voor de gastvrijheid en de verzorging, alle deelnemers voor hun sportiviteit en enthousiasme en natuurlijk het publiek dat de spelers de hele dag heeft aangemoedigd.
Samen maken we de vereniging. Op naar een volgend prachtig clubkampioenschap!
Nicole Hendriks

Sponsoren
- GW Storage
- Engelbert Obers
- Pete Norman
- Rijn Schellekens
- Bart Spoormakers
- Frans van den Heuvel




