Ja, natuur­lijk herin­nert u zich dat en nu weet u ook weer dat ik dat verslag eindigde met een aarze­lende opmer­king over het feit dat er bij onze vrij­wil­li­gers en bij Loek en mij een onbe­vre­di­gend gevoel achter bleef; tóch nog een niet opge­lost probleem… Ik zou daar toch nog op terug­ko­men? Vooruit, bij dezen: daar gaat ie dan:

Nou, dat zit zo:

U moet dan weten dat die ruim duizend euro’s na het aller­eer­ste geor­ga­ni­seerde golf­feest voor mensen met Niet Aange­bo­ren Hersen­let­sel van 2006 meteen alweer zo goed als op waren… Ook die golfdag voor mensen met een beper­king was inder­tijd een door­slaand succes en schreeuwde om een jaar­lijks vervolg! Maar ja, de Rabo-golf­par­tij en het bij opbod verko­pen van de gewon­nen prijzen was een eenma­lige gebeur­te­nis en de boek­hou­ding voor het goede doel oogde angst­val­lig leeg…

Jaren­lang is er gebe­deld om dit prach­tige evene­ment gesub­si­di­eerd te krijgen; álle regis­ters zijn daarbij open­ge­trok­ken, álle netwer­ken die we beschik­baar hadden zijn aange­spro­ken en diverse subsi­die­ver­strek­kers kregen in de loop der jaren een sik van ons. Orga­ni­sa­ties die cultuur en sport steunen, aardige indi­vi­duen uit bestu­ren van stich­tin­gen en regi­o­nale banken bleven ons stimu­le­ren, advi­se­ren en zo moge­lijk de helpende hand rijken. En jawel, daar­door mocht het resul­taat er telkens toch weer zijn. Jaar-in-jaar-uit lukte het uitein­de­lijk om in juni de golfdag voor mensen uit onze regio met een beper­king geor­ga­ni­seerd te krijgen. Dat is al die jaren zo door­ge­gaan tot aan de Corona-pande­mie. Net daar­voor had onze eigen Busi­ness Club nog een mooie aanvul­lende subsi­die verstrekt, waar­door het evene­ment minstens nóg een keer door kon gaan. Een prach­tig gebaar, maar dat geld is, helaas, voor het groot­ste deel ook nu al weer besteed.

De voorbereidingen

Daar komt bij dat Loek en ik inmid­dels de jong­sten niet meer zijn en dat onze gezond­heid te wensen over laat. We zijn dan nog wel niet hele­maal murw en moe gebeukt, maar we voelen dat het frisse élan van weleer er toch ook niet meer is. Dat deed ons bij de voor­be­rei­din­gen van de ORO-golfdag verzuch­ten ‘dat het nu mooi geweest is, dat dit de laatste keer maar moest wezen en dat we het laatste saldo op de reke­ning maar moesten over­boe­ken naar ORO’. Dáár hoorde het restant van het subsi­die­geld in onze visie thuis. En kijk, dát nu was de bood­schap die we voor onze vrij­wil­li­gers en voor de leiding van ORO naar voren brach­ten. Direct ná de evalu­a­tie van de zo geslaagde golfdag voor mensen met een verstan­de­lijke beper­king, in de stra­lende zon zittend op het terras bij D’n Dimpel sloeg onze mede­de­ling in als een bom…

De reac­ties in het kort samen­ge­vat: dat kón hele­maal niet en dat mócht hele­maal niet…