Daar stonden mijn flight­ge­no­ten Michiel en Peter al te popelen om te starten. We liepen eigen­lijk alle drie een lekkere ronde; beetje kletsen tussen­door en af en toe, misschien toch wel regel­ma­tig, een goede bal gesla­gen. Michiel zag het somber in: 89 slagen over op de eerste 18 holes en 9 slagen achter mij. Hij zou nooit naar de volgende ronde kunnen… Niets bleek minder waar, want Peter eindigde met 90, Michel met 89 (als derde!) en ikzelf met 80 slagen, waarmee we alle drie een ronde verder waren.

Michiel en ik kregen in de laatste flight gezel­schap van onze golf­ve­te­raan en afscheid­ne­mende voor­zit­ter Wim. Meteen maar van de gele­gen­heid gebruik gemaakt om Wim te bedan­ken voor zijn gewel­dig bijdrage binnen onze vere­ni­ging. Onder zijn leiding zijn er echt hele mooie stappen gemaakt en vooral de wijzi­ging van de baan heeft het golf­ple­zier erg veel goed gedaan!

Halver­wege de tweede ronde was mijn leidende positie ten opzichte van Wim vergroot naar 7 slagen. Hoe nu verder te spelen? Infor­ma­tie uit andere flights was niet hele­maal duide­lijk, waar­door het even een onwen­nige situ­a­tie werd. Voor mezelf maakte ik de keuze om risico’s te vermijden.