Witte rook: Habemus Campionem

Door de Evergreen |

15 mei 2025

Dames 1 HGC ‘Overbrug’

Een verslag van de competitie waarin er, niet alleen in het heetst van de strijd, bijzondere voorvallen plaatsvonden. Het team bestaat uit: Nicole Hendriks, Heidi de Greef, Ellen Claessen, Klaartje Majoor, Yvonne Magis en Marianne de Kimpe.

De start van de competitie op De Peelse, de kampioen is al bekend

Direct op de eerste hole weet mijn tegenstandster van Toxandria al te melden wie er in onze poule kampioen gaat worden. Vreemd, want ze had pas twee slagen van mij gezien☺. Zij doelde echter op het sterke team van De Peelse, met onder andere een HCP‑er van 2.5 en een van 5.7.
Met ons dit competitiejaar vernieuwde team starten we tegen het team van Toxandria en sluiten de eerste speeldag af met een overtuigende winst van 16‑6. Onze nieuwkomers Nicole en Yvonne blijken een geweldige aanwinst voor ons team te zijn. Beiden weten ook de nodige winstpunten te verzilveren. En ook Klaartje, gelukkig op tijd hersteld voor de competitie, toont direct weer haar kracht.

De sterktes (op papier) zeggen ook niet alles

Op de tweede competitiedag, onze ontvangst dag, kunnen we alle sterktes bekijken. De gemiddelde handicaps per team zijn: De Peelse – 11.6, Maastrichtse – 13.7, HGC ‘Overbrug’- 15.0, Toxandria ‑15.5 en Best – 16.6. Het ‘sterke’ team van De Peelse behaalt op onze baan een nipte overwinning.
De daaropvolgende competitiedag in Best gaan we vol vertrouwen de strijd aan tegen De Maastrichtse. In de greensomes blijken de combi’s Nicole/Heidi en Klaartje/Yvonne goud waard te zijn. De combi Ellen/Marianne heeft samen al de nodige ervaring om zich niet de kaas van het brood te laten eten en weet ook de winst veilig te stellen. Dit alles resulteert in onze mooie tweede overwinning; 13–9. In de andere partij wint de De Peelse wederom met de hakken over de sloot (all-over slechts één hole verschil).

Dames I

Aan een grote ramp ontsnapt

De vierde competitiedag op De Maastrichtse is voor ons wel spannend: we moeten immers tegen het beoogde kampioensteam De Peelse. Een van onze teamleden (ik noem geen naam) had een uitgaansverbod gekregen op de dag ervoor (Koningsdag). Dus we kunnen er serieus tegenaan.
Het is een prachtige zonnige dag met een strakblauwe hemel. Vier flights van onze partij waren al in de baan, de vijfde flight van Klaartje met haar tegenstandster staat klaar op de tee. Beiden krijgen de schrik van hun leven. Even leek het alsof de elektrische trolley van de tegenstandster ontploft, maar het blijkt iets anders te zijn: een groot ijsblok van zo’n 25–30 centimeter doorsnee komt zomaar uit de lucht vallen en klettert voor de voeten van Klaartje en haar tegenstandster op de grond. Waarschijnlijk vrijgekomen van het net daarvoor overgevlogen vliegtuig dat het landingsgestel had uitgeklapt? Het is niet voor te stellen wat er had kunnen gebeuren als de enorme ijsblok op een van hen terecht was gekomen.

Hoe een dassenburcht ons bijna de das omdeed

Na de zes singlepartijen is de tussenstand 10‑4 in het voordeel van De Peelse. Maar de greensomes weten we allemaal naar ons toe te trekken, tenminste dat dachten we. Onze eerste greensome Nicole/Heidi speelde de sterren van de hemel (niet de ijsblokken) en hadden op de laatste hole een mooie voorsprong op de twee lage handicappers.
Echter, hole 18 op de Maastrichtse kent een ECO-zone (een beoogde dassenburcht) en die mag je niet betreden. Deze local rule was vooraf ook gecommuniceerd. Maar in de euforie van de overwinning op het onoverwinnelijke duo en de concentratie in het spel lopen er twee voetjes van Heidi per ongeluk net de verboden ECO-zone in. De tegenstandsters lieten er geen ECO-gras over groeien: zij claimden meteen de hole en daarmee eindige deze greensome gelijk. Eindstand na deze speeldag tegen de Peelse was 11‑11. We staan nu met De Peelse op de eerste plaats, maar wij hebben wel vijf matchpunten voorsprong.

Growte smoel en ginne skrik

Met een ‘growte smoel’ natuurlijk niet, maar met ‘een bietje skrik’ gaan we de laatste competitiedag de sportieve strijd aan tegen het niet te onderschatten team van Best. Na de singles is de tussenstand 8‑6.

De greensomes tonen opnieuw de kracht van het team. De allebei goed spelende Nicole en Heidi harken ruimschoots de eerste overwinning binnen. In de daaropvolgende greensome speelde Ellen net als in de eerdere single weer beresterk, met prachtige verre drives. De eerste drie holes trekken we naar ons toe, maar toen kreeg de captain toch ‘growte skrik’ en gingen de slagen wat minder naar wens. Onze snelle voorsprong moesten we op de laatste hole uit handen geven en onze partij eindigde gelijk. Gelukkig werd onze derde greensome wél met ruime cijfers gewonnen door Klaartje en Yvonne, die beiden weer super speelden. Zij stelden de laatste winstpunten veilig: eindstand 15–7.
De Peelse zou nu met 21–1 moeten winnen om ons nog in te halen. Wij begrepen al snel dat dit met een tussenstand (lees achterstand van 4–10) niet meer haalbaar was voor hen. Hoppa, ons kampioenschap was nog niet officieel, maar wel een feit. De eerste drankjes werden er alvast maar op genomen. En die smaakten goed, dat kan ik jullie verzekeren.
Het Peelse dreamteam droop, zonder ook maar officieel een eindstand door te geven, direct na hun wedstrijden af richting douches. Daar moest niet alleen het verlies van hun wedstrijd, maar ook de gemiste titel worden verwerkt en afgespoeld. Wij daarentegen hoefden niet te horen wat de exacte uitslag was: de polonaise werd in de kleedkamer al ingezet.
De prijsuitreiking en de gezellige afsluiting op het schitterend gelegen terras van Toxandria ontaarde in een grote happening van dansen, zingen, feesten en andere gezelligheid.
Met enkele feesthoedjes nog op gingen we daarna richting HGC ‘Overbrug’. Hier aangekomen werden we direct na aankomst door Gijs verwelkomd met champagne. Fantastisch! Het feest kon opnieuw beginnen.
Het Heren II team kwam ook snel na ons terug naar HGC ‘Overbrug’ en wist ons allen te verrassen met een mooie muzikale ode. Onder begeleiding van Steef Deimann op de accordeon brachten ze een speciaal gemaakt leuk lied ten gehore. Aan de gezelligheid kwam geen einde. Het was echt weer eens een ouderwetse gezellige HGC ‘Overbrug’ sfeer.

Klaartje, Nicole, Heidi, Yvonne, Ellen en Marianne

Als captain ben ik erg trots op dit team. We hebben het maar mooi gefikst. Er was een heel goede onderlinge sfeer en we hebben met en voor elkaar gestreden. Het is gelukt om de eer van HGC ‘Overbrug’ hoog te houden. Een hele mooie prestatie waar we terecht trots op zijn en waar ook HGC ‘Overbrug’ trots op mag zijn. We promoveren naar de Eerste Klasse en daarmee ook terug naar de 27‑holes competitie.

Ellen, Heidi, Klaartje, Nicole en Yvonne, jullie zijn kanjers.

Captain Dames I,
Marianne de Kimpe